صفحه شروعكتابكامپيوترپايان نامهطرح هالينك هاي مفيدسرگرميدرباره ما

ترجمه ، تاليف ، مقاله ، پروپوزال ، پايان نامه ، آمار ، گرافيك


تست تکثير لنفوسيتی (LTT)

تهيه شده توسط رسول سليمانی (کارشناس ارشد ايمنی شناسی)

تاريخ اصلاح: (7/11/1387)           s_rasoul@yahoo.com

نظرات اصلاحی خود را حتما برای ما ارسال کنيد.

اين تست بنام های مختلف ناميده شده است:

Lymphocyte Transformation Test (LTT)

Lymphoblastic Transformation Test

Blastogenic Transformation Test

Lymphocyte Proliferation Test

اساس تست

اين تست برای تخمين ميزان تكثير سلول‌های ايمني (T يا B) اختصاصي يک آنتي‌ژن در اثر مواجهه با همان آنتي‌ژن و در محيط كشت به کار مي‌رود.

چنانچه از تعريف مشخص ميشود اولاً اين تست يك روش تخميني است چون مشخص نميكند تكثير اتفاق افتاده در محيط كشت مربوط به كدام نوع سلول است و دوما قادر به تعيين تعداد سلول اختصاصي آنتي‌ژن در ابتداي كشت نيستيم و ثالثاً تعداد تكثير دقيق را به ما نميگويد بلكه در نهايت، نتيجه كار به صورت نسبتي از تكثير انجام شده در محيط كشت فاقد محرك آنتي‌ژني بيان ميشود.

«« تست‌هاي جديدتري ابداع شده‌اند كه قادرند اطلاعات دقيق تري براي محقق فراهم كنند. »»

شناخت سيستم ايمني (سلول‌هاي ايمني)

در بدن موجودات زنده (مثل انسان يا موش)، سلول‌هاي سيستم ايمني هستند كه مسئول شناسايي و مقابله با آنتي‌ژن‌هاي بيگانه وارد شده به بدن ميباشند. اين سلولها انواع مختلفي دارند كه هر كدام نقش تخصصي خود را در موقع نياز و از طريق اختصاصي (در مورد سلولهاي T و B ) و يا غير اختصاصي انجام ميدهند. سلول‌هاي پرورنده آنتي‌ژن (APC) نوعي از سلولهاي ايمني هستند كه عوامل بيگانه را در بر گرفته، بلع نموده و پس از هضم، پپتيدهاي پيكره آنها را همراه با مولكول MHC در سطح خود قرار ميدهند. برخي از سلول‌هاي ديگر ايمني (نظير T يا B) خيلي اختصاصي عمل ميكنند و اين اختصاصيت خود را مرهون گيرنده‌هاي منحصربفرد خود هستند. اين سلولها ضمن شناسايي آنتي‌ژن مربوط به خود، به آن متصل شده، تحريك شده و به چرخه تكثير وارد ميشوند سلول‌هاي B مستقيما قادر به شناسايي آنتي‌ژن با استفاده از رسپتور سطحي خود هستند اما رسپتورهاي سطحي سلولهاي T آنتي‌ژن را فقط در حالت متصل به مولكول MHC ميشناسند. حضور سلولهاي عرضه كننده آنتي ژن براي القاي پاسخ تكثيري توسط محرك آنتي ژني در اين تست ضروري است و در غياب سلولهاي APC سلولهاي T قادر به شناسايي آنتي ژن نبوده و فاكتورهاي كمكي از APC دريافت نمي كنند لذا و تكثير پاييني را نشان ميدهند بدليل اينكه آنتي ژن توسط سلولهاي APC بايد در معيت مولكولهاي MHC سطحي به سلولهاي T عرضه شوند.

مفهوم اختصاصي بودن

وقتي يك آنتي‌ژن وارد بدن ميشود همه سلولهاي ايمني (T يا B در اينجا) قادر نيستند آن را شناسايي كنند (و به آن پاسخ دهند) بلكه براي هر آنتي‌ژن تعداد معدودي لنفوسيت وجود دارند كه قادرند آن را شناسايي كنند و با نيروي جذبي (افينيتي) مناسبي به آن متصل شوند و براي آن پاسخ ايجاد كنند. تعداد اين سلولها پس از بيماري يا واكسيناسيون افزايش مي يابد و هدف اين تست مقايسه پاسخ تكثيري ايجاد شده در سلولهاي موجود واكسينه شده با پاسخ ايجاد شده در سلولهاي موجود واكسينه نشده ميباشد.

قبل از برخورد اول با عامل بيگانه (قبل از واكسيناسيون يا آلودگي از مسير طبيعي) تعداد سلول‌های اختصاصي يك آنتي‌ژن در بدن خيلي كم است اما در اثر واكسيناسيون (يا ابتلاء عادي) تعداد اين سلول‌ها زياد شده و سلول‌هاي خاطره‌اي ايجاد شده در غدد لنفاوي و طحال حيوان لانه گزيني مي‌كنند (به همين خاطر از سلولهاي طحالي و غدد لنفي و بندرت از لنفوسيتهاي خون محيطي براي اين كار استفاده ميشود). اين سلول‌ها در اثر تماس با آنتي‌ژن اختصاصي در محيط کشت تحريک شده و تکثير مي‌يابند و سلول‌هاي گرفته شده از حيوان واكسينه شده در مقايسه با حيوان واکسينه نشده تعداد سلول اختصاصي آنتي‌ژن بيشتري داشته و ميزان تکثير سلولي بيشتری را نشان مي‌دهند. ميزان تکثير سلولی با ميزان برداشت و مصرف تيميدين نشاندار توسط سلول ها نشان داده می‌شود (اشعه بتای ساطع شده از تيميدين نشاندار داخل شده به ژنوم سلول‌ها با دستگاه liquid scintillation counter قرائت مي‌شود).

در حالت طبيعي وقتي پروتئيني به عنوان آنتي‌ژن وارد بدن موجود زنده مي‌شود بلافاصله توسط سلول‌های ارائه دهنده آنتي‌ژن (APC) گرفته شده و ضمن تجزيه و هضم آن، بخشي از آن به صورت متصل به مولکول های MHC به سطح سلول‌های APC آورده شده و به سلول‌های ايمني (عمدتا سلول هایT) عرضه مي‌شود. بخشي از سلول‌های T که رسپتورهای سطحي آنها برای شناسايي آنتي‌ژن مورد نظر کارايي دارد آنتي‌ژن عرضه شده در ناودان مولکول MHC را شناسايي مي‌کنند. در صورت ارسال همزمان پيام‌های کمکي، مثل ترشح سيتوکين‌ها از جانب سلول‌های APC، سلول‌های T به تکثير سلولي وادار شده و ازدياد پيدا مي‌کنند. اکثريت سلول های T به فرم عملياتي يا اجرايي (effector) تبديل مي شوند. اما بخشي از سلول‌های حاصل از تکثير لنفوسيتی، به فرم خاطره‌ای تبديل مي شوند تا در مواجهه بعدی با همان آنتي ژن، سريعا آن را شناخته و پاسخ موثرتری را رهبری نمايند. در اولين برخورد با آنتي‌ژن معمولا تعداد سلول‌های اختصاصی شناسايي کننده آنتي‌ژن در بدن کم است. اما پاسخ ايجاد شده در اثر مواجهه مکرر با آنتي‌ژن پيدايش سلول‌های فراوان شناسايي کننده و پاسخ دهنده به آنتي‌ژن را موجب مي‌شود. اين سلول‌های خاطره‌ای در ارگان‌های لنفاوی و از جمله در طحال حيوان به وفور يافت مي‌شوند و بدين خاطر اغلب از سلول‌های طحالي برای انجام اين تست استفاده مي شود.

برای انجام تست LTT معمولا سلول‌های طحال حيوان با استفاده از پليت‌های 96 خانه تحت شرایط استریل و در محيط کشت مناسب کشت داده مي‌شوند. در غياب آنتي‌ژن سلول‌ها به چند دور ميتوز محدود اقدام کرده و سريعاً مي‌ميرند. اما وقتي آنتي ژن به محيط کشت سلول اضافه می‌شود سلول‌های APC موجود در محيط آن را گرفته و پس از پروراندن (شامل خرد کردن و هضم آنزیمی مولکول های درشت)، آن را به صورت پپتيدهای کوتاه در ناودان مولکول سطحی به نام MHC قرار داه و به سلول های T شناسايي کننده آنتي‌ژن عرضه مي‌کنند. اين کار برای پاسخ دهی لنفوسيت‌های T که مستقيما قادر نيستند آنتي ژن را شناسايي کنند يک مرحله ضروری است و در غياب سلول‌های APC پاسخ تکثيری لنفوسيتی وجود نخواهد داشت (سلول‌های B قادرند آنتي‌ژن را با رسپتورهای سطحي بدام انداخته و مثل يک سلول APC آن را عرضه کنند). حضور سلول‌های APC برای القا پاسخ ايمني (از جمله پاسخ تکثيری) ضروری مي باشد و در روش‌هايي که لنفوسيت‌ها ابتدا خالص شده و سپس به محيط کشت اضافه ميشوند اضافه کردن سلول‌های APC که بنام سلول‌های چسبنده (adherent cell) نيز ناميده مي‌شوند برای ايجاد پاسخ تکثيری ضروری مي‌باشد. همراه با ارائه آنتي‌ژن توسط سلول‌های عرضه‌کننده، مولکول‌های کمکي (سيتوکين‌ها) نيز ترشح و عرضه مي‌شوند. در نتيجه سلول‌های T به تکثير وادار شده و تعداد زيادی سلول اختصاصي آنتي ژن حاصل مي‌شوند. اين تکثير سلولي وقتي که سلول‌های ایمنی خاطره‌ای در طحال، در اثر مواجهه قبلي با آنتي‌ژن و يا تزريق واکسن، زياد شده باشند در محيط کشت قابل توجه بوده و در مقايسه با حيوان واکسينه نــشده تعداد سلول های بيشتری تحريک شده و تکثير مي‌يابند و تعداد زيادی سلول اختصاصي آنتي‌ژن حاصل مي‌شود.

تيميدين نشاندار: تيميدين يکی از بازهای آلي است که برای ساختن اسيدهای نوکلئيک لازم و ضروری ميباشد. براي نشاندار كردن آن با روش‌هاي خاصي اتم يا اتم هاي هيدروژن معمولي (H:1,1) موجود در گروه متيل آن را با ايزوتوپ راديواكتيو هيدروژن حاوي دو ذره نوتروني (تريتيوم) جايگزين مي‌كنند.

سلول‌های در حال تکثير مقادير متنابهي از آن را به داخل سيتوپلاسم خود جذب کرده و برای ساختن مواد ژنتيکي جديد آن را به کار مي‌برند. اتم تريتيوم (H3) از ايزوتوپ‌های هيدروژن است. از خود اشعه بتا منتشر مي‌کند و نيم عمر اين تشعشع حدود 35/12 سال است. از اتم تريتيوم که در عامل متيل موجود در تيميدين وارد شده است به عنوان نشانگر استفاده می شود. اگر تيميدين نشاندار توسط سلول در حال تکثير برداشت شده و برای ساختن رشته های اسيد نوکلئيک جديد بکار برده شود مي‌توان پس از جدا کردن سلول از محيط حاوی ماده نشاندار (حذف تیمیدین نشاندار مصرف نشده)، مواد هسته‌ای سلول‌های موجود در هر well را در روی فيلترهای با منافذ معين جمع آوری نموده و اشعه بتای ساطع شده از آن را با دستگاه مخصوصی (liquid scintilation counter = Beta counter) اندازه گيری نمود. ميزان شمارش بتا نشان دهنده مقدار تيميدين نشاندار جذب و مصرف شده توسط سلول‌های در حال تکثير مي‌باشد. و مستقيماً با شدت تکثير سلولي در داخل well ارتباط دارد.

نکته: با توجه به اينکه ثابت شده است مقادير کم و يا زياد آنتي‌ژن موجب القا تحمل ايمونولوژيک مي‌شود و برای سلول‌های مختلف ايمني (T cell or B cell) این مقدار تحمل‌زا فرق مي‌کند. لذا مقدار محرک آنتي‌ژني در محيط کشت بايد با روش تجربي بهينه سازی شود تا پاسخ مناسب در مدت زمان مناسب مشاهده شود. بدين منظور مقادير مختلف محرک آنتی‌ژنی و زمان‌های متفاوت کشت سلول‌ها از نظر القای حداکثر پاسخ بايد ارزيابي شوند.

خواندن نتايج تست LTT: پس از نگهداری سلول‌ها (به مدت 3 تا 5 روز و تحت شرایط استریل) در دمای 37 درجه سانتيگراد و در حضور پنج درصدCO2  ، تيميدين نشاندار به محيط کشت اضافه مي‌شود و 6 تا 18 ساعت فرصت داده مي‌شود تا سلول‌های در حال تکثير آن را جذب نموده و برای سنتز ژنوم جديد مورد استفاده قرار دهند. سپس سلول‌های داخل هر well توسط دستگاه مخصوصي که برای برداشت سلول‌ها ساخته شده است (بنام cell harvester) برداشت مي‌شوند. طی عمل برداشت توده سلول‌ها در منافذ فيلتر قرار مي‌گيرند اما محیط کشت حاوی تیمیدین مصرف نشده از فیلتر رد شده و حذف می‌شوند. Harvester هايی با حجم های کاری مختلف ارائه شده اند که قادر هستند 8 تا 96 خانه را همزمان برداشت نمايند. روش جدا کردن سلول‌ها به اين ترتيب است که محيط کشت حاوی سلول ابتدا با محلول مصرفي (معمولا آب مقطر ديونيزه) مخلوط و رقيق مي‌شود و در مسير حرکت خود از ضخامت يک فيلتر مخصوص (glass fiber filter paper) دارای سوراخ های معين عبور مي‌کند. سلول ها در فيلتر گير کرده و باقي مي‌مانند اما مايع اطراف آنها که حاوی تيميدين نشاندار جذب نشده (خارج سلولی) نيز هست از فيلتر عبور مي‌کند. با عبور دادن مکرر محلول (تعداد شستشو و زمان آن توسط فرد تعیین می‌شود اما در طول برداشت برای همه نمونه‌ها باید یکنواخت عمل شود)، سلول‌های جذب شده به فيلتر را چندين بار شستشو مي‌دهند. سپس فيلتر حاوی مواد ژنتيکی برای جلوگیری از انتشار ناخواسته رادیواکتیویته در سطح فیلتر سریعاً خشک مي‌شود. در نهايت در داخل لوله پلاستيکي مخصوص قرار داده شده و محلول سينتيلاسيون به آن اضافه می‌شود. محتویات فیلتر در محلول شفاف شده و اشعه بتای ساطع شده از آن توسط دستگاه بتا کانتر شمارش مي‌شود. نتيجه به صورت شمارش در دقيقه (cpm) گزارش مي‌شود.

مواد لازم:

1 ) محيط کشت RPMI 1640

2 ) سرم جنين گاو FBS يا FCS

3 ) پني سيلين

4 ) استرپتومايسين

5 ) مرکاپتواتانول

6 ) آنتی ژن خالص به عنوان محرک

7 ) فيتوهماگلوتينين (PHA)

8 ) تيميدين نشاندار

9 ) POPOP

10 ) PPO

11 ) تولوئن

12 ) محلول رنگ تريپان بلو

13 ) سوسپانسيون سلول های طحال


وسايل لازم:

1 ) پنس

2 ) قيچي

3 ) سرنگ 5 cc

4 ) Petri dish پلي استيرن يکبار مصرف استريل

5 ) لوله 14 ml استريل

6 ) دستکش جراحي

7 ) سانتريفيوژ يخچالدار

8 ) پليت 96 خانه ته صاف استريل

9 ) سمپلر و سر سمپلر

10 ) ظرف حاوی يخ

11 ) انکوباتور CO2

12 ) Cell Harvester

13 ) فيلتر مخصوص Cell Harvester

14 ) دستگاه بتا کانتــر (LSC=liquid scintillation counter)

15 ) لام شمارش سلولي

16 ) هود کشت سلولي

17 ) ميکروسکوپ نوری

18 ) لوله پلاستيکي مخصوص بتا کانتــر

 

محلولهای مورد استفاده در تست LTT :

الف ) محيط کشت  : از هر نوع محيط کشت که سلول های ايمنی قادر به رشد و تکثير در آن باشند در اين تست ميتوان استفاده کرد. به طور معمول از محيط RPMI استفاده ميشود. اين نوع محيط کشت به صورت پودر و يا محلول در بازار موجود مي‌باشد. pH آن در محدوده 2/7 تا 4/7 و استريل مي باشد. در موقع مصرف، آنتي‌بيوتيک‌های پني‌سيلين (با غلظت نهايي 100u/ml) و استرپتومايسين (با غلظت نهايي 100mg/ml) و بتا مرکاپتواتانول (با غلظت نهايي 50 ميکرومول) و سرم جنين گاوی (يا FBS به ميزان 10% و پس از inactive کردن به مدت نيم ساعت در 56 درجه) به آن اضافه مي‌گردند.

ب ) محرک آنتی ژنی: يکی از مواد لازم برای القای تکثير سلولی ميباشد و بايد شرايط زير را داشته باشد:

1 ) از نظر ميکروبی استريل باشد.

2 ) فاقد اندوتوکسين يا هر نوع ميتوژن عمومی باشد. (چون قدرت تحريکی آنتی ژن در مقايسه با ميتوژن ها خيلی پايين است وجود مقدار ناچيزی از ميتوژن اثر تحريکی ضعيف آنتی ژن را مخفی ميکند)

3 ) تا حد امکان بايد از آنتی ژن خالص برای تحريک سلولها استفاده گردد. اگر آنتی ژن خالص در دسترس نيست بايد امکان واکنش های مداخله کننده را به حداقل رساند. مثلا اگر از پروتئين های گرفته شده از يک باکتری يا تک ياخته استفاده ميشود کشت و تکثير آن در محيط قندی صورت بگيرد و يا قبل از ليز نمودن ميکروارگانيسم چندين مرحله با سرم فيزيولوژی شستشو و پروتئين های محيط کشت حذف شوند.

روش عملی برای تهيه يک محرک آنتی ژنی: مثلا برای تهيه آنتيژنهای محلول ليشمانيا (soluble leishmania antigen=SLA) به روش زير اقدام ميشود.

پروماستيگوتهای فاز ايستای ليشمانيا ماژور چندين بار با بافر سرد PBS (20mM) با pH=7.2 شسته ميشوند.

1 گرم از رسوب سلولي به50 ميلیليتر بافر سرد حاوی 5 ميليمول Tris-HCl با pH=7.6 که به آن 5 ميکروگرم leupeptin/ml و 1 mM EDTA و 1 mM phenylmethylsulfonyl fluoride و 1 mM iodoacetamide اضافه شده کاملا مخلوط ميشود. سپس با نيروی 2310g به مدت 10 دقيقه سانتريفوژ ميگردد.

رسوب حاصل که حاوی غشای سلولها ميباشد در 10 ميليليتر از همان بافر مخلوط شده و سونيکيت ميشود.

سوسپانسيون حاصل در بافر ياد شده که به آن 1% (wt/vol) از octyl ß D glucopyranoside اضافه شده مخلوط ميشود و 24 ساعت در 4 درجه سانتيگراد نگهداری ميشود.

سپس با نيروی 100000 جي به مدت يک ساعت سانتريفيوژ ميگردد.

محلول حاصل در مقابل بافر يک ميليمولار Tris-HCl pH=7.6 دياليز شده و تا زمان مصرف در (70-) درجه قرار ميگيرد.

ج ) فيتوهماگلوتينين (phytohaemagglutinin=phytohemagglutinin=PHA)

يک نوع ميتوژن عمومي برای سلولهای ايمني است و اثر تحريکي آن براساس نوع آن و زمان و دوز متفاوت است. مقدار آن بر حسب شرايط کشت بايد به صورت تجربي تعيين شود. برای نوع PHA-L غلظت 4 ميکروگرم در ميلی ليتر و برای PHAm يا PHAp غلظت 10 ميکروگرم در ميلی ليتر توصيه شده است (شرکت سيگما). اين ماده به عنوان کنترل مثبت به کار ميرود بدين معنی که اگر شرايط کشت و زنده بودن سلولها مطلوب باشد در اثر اين ميتوژن سلولها حتما تکثير مينمايند و شمارش بتای بالايی را نشان ميدهند. و در صورت عدم پاسخ به ميتوژن، شرايط کشت و زنده بودن سلولها بايد مجددا بررسی شوند و ارزش پاسخ سلولی در قبال محرک آنتی ژنی در اين صورت اعتباری ندارد.)

د ) تيميدين نشانــدار: به صورت محــلول stock  با غلظت 1mCi/ml در دسترس بوده {[methyl-3H]Thymidine, TRK686, UK} و پس از تهيه رقت مناسب از آن 25 ميکروليتر (حاوی نيم يا يک ميکروکوری اشعه) به هر خانه از محيط کشت اضافه ميگردد.

ح ) محلول تولوئن، Toluene (مايع سينتيلاسيون)

PPO . . . . . . . . . . . . . . . . . .  6gr

POPOP . . . . . . . . . . . . . . . . 50mg

Toluene . . . . . . . . . . . . . . . .  1 liter

PPO و POPOP لازم برای يک ليتر توزين شده و به تولوئن اضافه ميگردد و به مدت نيم ساعت روی همزن مغناطيسي قرار ميگيرد تا اين دو ماده کاملا حل شوند سپس محلول آماده شده تا زمان استفاده در دمای 4 درجه نگهداری ميگردد.
خ ) تهيه محلول رنگ تريپان بلو Trypan blue
پودر تريپان بلو 2/0 گرم
بافر PBS يا نرمال سالين 50 سی سی
پس از حل کردن آن را از کاغذ صافي رد ميکنيم. در هنگام استفاده اگر رسوب داشت مجددا فيلتر ميکنيم.
 مراحل انجام تست:
الف) تهيه سوسپانسيون سلولهای طحال: برای تهيه آن ابتدا موشها با روش قطع نخاع كشته میشوند و سپس به مدت چند ثانيه در الكل 70 درجه غوطهور شده و بعد در زير هود ميکروبيولوژی كالبد شكافي میشوند و نمونههای لازم از آنها اخذ میگردد.
در تحت شرايط استريل بافتهای اضافي و بافت چربي کاملا از طحال حيوان جدا میشوند و طحال سريعا به داخل يک پتری کوچک حاوی ml 5 محيط کشت (RPMI) که بر روی جعبه يخ قرار دارد منتقل ميشود. با استفاده از سرنگ 5 سيسي استريل و با تزريق مکرر محيط کشت موجود در پتری به داخل طحال، سلولهای طحال را از آن خارج نموده و به يک لوله درب دار استريل که در داخل ظرف حاوی يخ قرار دارد منتقل میکنيم. سلولها تا لحظه انتقال به پليتهای کشت سلولی در همان دما نگهداری میشوند. ابتدا غلظت سلولی و ميزان زنده بودن (viability) سلولهای حاصل از طحال ارزيابی ميشوند سپس با استفاده از محیط کشت، غلظت دو ميليون سلول در هر ميليليتر، از سلولهاي زنده طحال تهيه ميگردند. برای انجام تست LTT از اين سوسپانسيون سلولي به حجم 100 ميکروليتر به هر well از پليت کشت سلولي منتقل ميگردد.
کشت برای LTT: کشت معمولا در plateهای 96 خانه و به حجم نهايي 200 ميکروليتر در هر خانه انجام ميگيرد.
محرک هاي آنتيژني بکار برده شده عبارتند از:
1 ) ميتوژن سلولي (فيتوهماگلوتينين، PHA ).
2 ) پروتئينهای استخراج شده از پروماستيگوتهای انتهای فاز لگاريتمي انگل ليشمانيا (SLA به غلظت نهايي 25 ميکروگرم در ميليليتر).
3 ) محيط کشت فاقد محرک آنتيژني.
محرکهای نامبرده شده با استفاده از محيط کشت تا رسيدن به رقت مورد نظر رقيق ميشوند. برای هر محرک آنتيژني 3 تست (triplicate) در نظر گرفته ميشود. (هر رديف از پليت حاوی سلولهای يک موش است) ابتدا 100 ميکروليتر از سوسپانسيون سلولي هر موش به خانههای 12 تايي موجود در يک رديف منتقل (9 خانه) و سپس (100 × 3) ميکروليتر از محيط کشت حاوی محرکهای فوق الذکر به تفکيک اضافه میشوند. به مدت 72 ساعت در انکوباتور 37 درجه حاوی 5 درصد CO2 و رطوبت 90% قرار میگيرند.
برداشت سلولها: در انتهای 72 ساعت 25 ميکروليتر محيط کشت حاوی 1 ميکروکوری تيميدين نشاندار به هر خانه اضافه گرديده و تحت شرايط قبلی قرار ميگيرد. پس از 18 ساعت سلولها توسط دستگاه و به طور اتوماتيک برداشت شده و مواد ژنتيکی آنها در فيلتر کاغذی مخصوص قرار میگيرند. فيلترها سريعا خشک میشوند. و موقع قرائت نتايج، فيلتر مربوط به هر well در لوله پلاستيکي مخصوص بتاکانتر قرار ميگيرند و مايع سينتيلاسيون بر روی آن اضافه میگردد. سپس اشعه بتای ساتع شده توسط دستگاه شمارش گرديده و بصورت cpm گزارش ميگردد.

 

  دفتر ترجمه ، تاليف و نشر استيار
(سليماني)

s_rasoul@yahoo.com
Telegram ID (Click now): @soleimani42